Το περιμένατε, ήρθε!

“οι περιπέτειες της Έμιλυ Γκρέκο – δεύτερος αφρικανικός κύκλος”.

Ξεκινάμε, όπως πάντα, με την ηλεκτρονική έκδοση και έχουμε τους λόγους μας.

Διαβάστε το τώρα στο κινητό σας (κατεβάστε ως δωρεάν δείγμα το 40% του βιβλίου). Κατεβάστε επίσης, δωρεάν, την app – εφαρμογή – ReadEra και απολαύστε το οδοιπορικό

Πάμε, φύγαμε με ένα κλικ

https://www.smashwords.com/books/view/1103390

Smashwords – οι περιπέτειες της Έμιλυ Γκρέκο – δεύτερος αφρικανικός κύκλος – a book by Emilia Venetsanou

«..τα φοινικόδεντρα, οι σιλουέτες των γυναικών.. σαν δίνη με ρουφάνε στα κλισέ των τροπικών αναπολήσεων που αναγεννιούνται ολοζώντανες..». Εξωτικοί τόποι, λαοί και πολιτισμοί, ιστορικά ορόσημα, περιπέτειες και ατόφιες ανθρώπινες σχέσεις είναι το σαγηνευτικό σκηνικό αυτής της αυθεντικής ιστορίας μέσα σε μια Αφρική που σμίγει μα συνάμα ξεγυμνώνει τους μύθους μας γι’ «αυτόν» και «άλλους» κόσμους. 

Α! ναι. Η πρώτη επαφή με την Αφρική ήταν με το χνότο της. Και για με, τα χνότα μας ταιριάξανε. …..». Κάπως έτσι ξεκινούν «Οι περιπέτειες της Έμιλυ Γκρέκο», που πλάθονται μέσα από τρεις κύκλους οδοιπορικών στ’ αχνάρια της «υπαρξιακής ταυτότητας», ξετυλίγοντας σαράντα χρόνια ζωής στα αναπτυξιακά και ανθρωπιστικά προγράμματα στην Αφρική, περνώντας από την Ελλάδα του τότε και του σήμερα, τη Ρουμανία του ΄70-’80, την αλλαγή της χιλιετηρίδας και του «αναπτυξιακού παραδείγματος», την επικράτηση του ξέφρενου νεοφιλελευθερισμού, τους διαδρόμους των διεθνών οργανισμών, μα κύρια, τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Στο δεύτερο μυθιστόρημα της τριλογίας, εξωτικοί τόποι, λαοί και πολιτισμοί, ιστορικοί σταθμοί, περιπέτειες και ατόφιες ανθρώπινες σχέσεις ξετυλίγονται με τρόπο γλαφυρό, ενίοτε με χιούμορ, προσφέροντας ένα όντως σαγηνευτικό σκηνικό σ’ αυτή την αυθεντική ιστορία ενός οδοιπορικού στην καρδιά της Αφρικής και ίσως στα μύχια του ίδιου του αναγνώστη. 

Με μια γραφή ιδιότυπη που περνά απρόσκοπτα από την ψυχρή γλώσσα των επιστημονικών δεδομένων σε πηγαίες εκφράσεις μαγικού ρεαλισμού, το οδοιπορικό μας ξεναγεί σε διάφορα σημεία της Υποσαχάριας Αφρικής και μας μιλά πολύ συγκεκριμένα για τη ζωή των λαών της, για την πείνα που ταλανίζει την ανθρωπότητα, την ανισότητα, τη (μη)βιωσιμότητα, το δουλεμπόριο, την άπραγή γης («land grabbing»), τον πόλεμο, τις βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, τις προκλήσεις στην εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διεθνούς συνεργασίας για την ειρήνη και ανάπτυξη.

Θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων με μια προσέγγιση άμεση και τολμηρή, πέρα από την «πεπατημένη», μέσα από μια συναρπαστική και γνήσια περιπέτεια, πλούσια σε μαρτυρίες αυθεντικών ανθρώπων, αλλά συγχρόνως και μέσα από τη ματιά μιας κοινωνιολόγου εξοικειωμένης στην επιστημονική προσέγγιση και γλώσσα. Όντως, η πλοκή προσεγγίζει τον αναγνώστη στα «εργαλεία» της κοινωνιολογίας και ανθρωπολογίας με τέτοια αμεσότητα που η Έμιλυ Γκρέκο αναφωνεί: «Συγχωράτε με, αν ίσως σπάω τη μαγεία της μυθοπλασίας ή τους κανόνες και τις συνταγές πάνω στα είδη γραφής …. Μα, το ξέρετε ήδη. Η Έμιλυ Γκρέκο είναι μια αντικομφορμιστική φιγούρα.».

Ο «Δεύτερος αφρικανικός κύκλος» μοιάζει να εξελίσσεται στην Αφρική των μύθων, των τροπικών κλισέ και αναπολήσεων που αναγεννιούνται ολοζώντανες μπροστά μας, καθώς η Έμιλυ Γκρέκο ζει μέσα στη σαβάνα με τις μητρογραμμικές κοινότητες των Μακούα στη Βόρεια Μοζαμβίκη, γνωρίζει τους «τίμιους ανθρώπους» στη Μπουρκίνα Φάσο και αφουγκράζεται την καρδιά της Αφρικής στη λίμνη Μαλάουι.

Κι όμως, όπως και με το πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας, στη διακαή αναζήτηση της υπαρξιακής ταυτότητας, το οδοιπορικό καλεί τον αναγνώστη σε «εσωτερική εξερεύνηση», μέσα από την εξερεύνηση του «Άλλου», «… γιατί ο άνθρωπος καταλαβαίνει καλύτερα τον ίδιο του τον εαυτό, όχι όταν κοιτιέται συνέχεια στον καθρέφτη …., μα όταν κοιτά, όσο του είναι δυνατόν, τους άλλους ανθρώπους. Μέσα από συγκρίσεις και συγκρούσεις αποκτά μια εικόνα του Είναι του». Έτσι, μέσα από τη σαβάνα προβάλλει στον αναγνώστη το καίριο θέμα της αντίληψης του «Είναι» καθώς «…. κατά τρόπο απόλυτο και καθοριστικό, η ύπαρξη ενός Μακούα είναι συλλογική». Ένας τέτοιος άνθρωπος «…υφίσταται όχι ως άτομο αλλά ως σύνολο μαζί με αυτούς που ζουν, αλλά και με αυτούς που πέθαναν και με αυτούς που θα γεννηθούν.….Τι να σημαίνει άρα ‘η αντίληψη του Εγώ ως Εμείς’;».

Κι όμως, «Αυτός ο άνθρωπος ήταν μια συνισταμένη δύο κόσμων. ‘Αυτού’, του δυτικού, καθολικού, ελληνικού, ορθολογικού και παράλληλα, του ‘Άλλου’, της σαβάνας, του μαγικού, των λαών Μπαντού, ‘του σύμπαντος των άλλων γνώσεων’….. Μια συνισταμένη ακροβατούσα πάνω από το χάος που χώριζε, μα και συνάμα ένωνε αυτούς τους κόσμους».

Ο «Δεύτερος αφρικανικός κύκλος» μιλά για «αυτόν» και «τους άλλους κόσμους», αυτούς που δεν θα καταλάβουμε ποτέ, «… γιατί εμείς που γνωρίζουμε ‘αυτόν τον κόσμο’ και αγνοούμε τον ‘άλλο κόσμο’ επιμένουμε, σοφά και φοβισμένα, ν’ αγνοούμε ό,τι βρίσκεται κάτω από την κορυφή του παγόβουνου.».

Leave a Reply