«φίφτι – φίφτι»

Αλήθεια, τα οδοιπορικά διαδραματίζονται στον έξω ή στον μέσα κόσμο; Οι περιπέτειες της Έμιλυ Γκρέκο – Πρώτος Αφρικανικός κύκλος

Αν και έχουν ανάγκη από τον έξω κόσμο για να συμβούν, έχουν ανάγκη από το μέσα μας για να πραγματοποιηθούν. Να πάρουν μορφή, να συνειδητοποιηθούν, να εμπνευστούν, να υπάρξουν όντως. Εάν ο εσωτερικός μας κόσμος παραμείνει αφηρημένος και αμέτοχος, καταλήγουν σαν το νερό που πέρασε από τα χέρια μας και δεν μας ξεδίψασε. Ίσα που νοιώσαμε την δροσιά του στα ακροδάχτυλά μας, μα η δίψα, δίψα. Τα αυθεντικά οδοιπορικά ξεδιψούν γιατί απαντούν σε αρχέγονες και αιώνιες ανάγκες μας. Ανάγκες που βρίσκονται πέρα από τον καταναλωτισμό και τα ταξιδιωτικά φετίχ, ικανά αυτά για τίποτε παραπάνω από το να θρέψουν τον πάντα υποβόσκοντα κίνδυνο απομόνωσης και αποκοίμισης.

Τα οδοιπορικά είναι μια βαθύτατη ανάγκη, γι’ αυτό και βαθύτατη η ικανοποίηση που μαζί τους κερδίζουμε. “…να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις…. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους”, μου επαναλαμβάνει ανελλιπώς ο Καβάφης με την αγαπημένη Ιθάκη.

Έτσι ο άνθρωπος Οδυσσέας! Αυτός που φέρνει σε πέρας την αποστολή και, εν κατακλείδι, μας προσφέρει μια «σάξες-στόρι» με «χάπι-εντ», παρά το αλαλούμ που γίνεται στη μέση. Το ξέρουμε καλά πως όχι λίγοι σύντροφοί του δεν έφτασαν στο «φώτο-φίνις». Λυπάμαι να σας το θυμίσω, αλλά εάν ο Οδυσσέας δεν τα καταφέρει, Οδύσσεια δεν υπάρχει. Γι’ αυτό τον υποστηρίζουμε και τον συντρέχουμε στα βάσανά του. Πρέπει να οδηγηθεί σε αίσιο τέλος, κι έτσι, να κάτσει, να πάρει ανάσα και να μας τα πει, να επικαρπωθούμε και εμείς της ιστορίας και να ευφρανθούμε.

Εάν θέλουμε την περιπέτεια, γινόμαστε οπαδοί του Οδυσσέα, αν κι έτσι, άθελά μας, τον βάζουμε μπροστά σε νέους κινδύνους. Τι Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες! Εδώ μιλάμε για τα στρας της αίγλης και για εκείνη την συναισθηματική και ναρκισσιστική παγίδα που λέγεται “το κοινό μου”. Ο Οδυσσέας θέλει να κερδίσει το κοινό του και αρχίζει και του κάνει κόλπα. Και το κοινό τον τραβά απ’ το μανίκι.

– «Α! Όχι! Έτσι δεν πάει! Εμείς θέλουμε αυθεντικές ιστορίες. Ας τον να μας τα πει όπως τα έζησε και εμείς, με την σειρά μας, ας τα ζήσουμε κατά τα γούστα μας και τα κότσια μας, μέσα απ’ τις δικές μας εμπειρίες, προσδοκίες και φαντασίες».

Καλά κάνει το κοινό και απαιτεί! Το δηλώνω λοιπόν καθαρά: μισή ιστορία δική μου, μισή ιστορία δική σας, «φίφτι – φίφτι». Γιατί ένα περιηγητικό δεν έχει αρχή και τέλος. Είναι απλά η ίδια η πορεία. Στην ουσία, η πορεία που ο ίδιος ο αναγνώστης θα διαλέξει.

Όπως έλεγαν στην δεκαετία του 80 οι ροκάδες Dire Straits, βαρύ και διανοουμενίστικο ροκ, «ντίπ ρόκ», «we have just one world but we live in different ones». Τουτέστιν, «Έχουμε έναν μόνο κόσμο αλλά ζούμε ο καθένας στον δικό του», που θα πήγαινε καλά και με μουσική συνοδεία μπαγλαμά, ο καθένας στην δική του αφασία, αλλά το προτιμώ στους ήχους τής κιθάρας και της βραχνής φωνής του Mark Knopfler που μας σημάδεψε, όταν ακόμα δεν καταλαβαίναμε καν τα λόγια του τραγουδιού. Σκέψου! Κι όμως, έπιανε. Γιατί μας έκανε να ταξιδεύουμε γράφοντας ένα δικό μας οδοιπορικό. Μια νότα αυτός, και εμείς ανοίγαμε πανιά και αρμενίζαμε.

Leave a Reply